Od etiologii do profilaktyki – zachowania samobójcze w ujęciu interdyscyplinarnym
Warszawa, ul. Okopowa 59
Instytut Suicydologii, Uniwersytet VIZJA, Polskie Towarzystwo Suicydologiczne wraz z członkami Komitetu Organizacyjnego Warszawskiego Forum Suicydologicznego ma zaszczyt zaprosić badaczy, klinicystów, pracowników socjalnych, pedagogów, prawników, medioznawców oraz wszystkich zainteresowanych interdyscyplinarną problematyką suicydologii do udziału w Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej pt. „Od etiologii do profilaktyki – zachowania samobójcze w ujęciu interdyscyplinarnym” organizowanej w ramach Warszawskiego Forum Suicydologicznego. Tegoroczna, pierwsza edycja WFS skupia się na całościowym ujęciu zachowań samobójczych – od rozumienia ich uwarunkowań biologicznych, psychologicznych i społecznych, przez praktykę diagnostyczną i terapeutyczną, aż po systemowe działania profilaktyczne. Konferencja stanowi przestrzeń wymiany wiedzy i doświadczeń między środowiskami naukowymi, klinicznymi oraz instytucjami publicznymi. Samobójstwo pozostaje jednym z najbardziej palących problemów zdrowia publicznego w Polsce i na świecie. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia co roku życie odbiera sobie ponad 700 000 osób, a każde samobójstwo wpływa nawet na 135 osób z najbliższego otoczenia. W Polsce liczba zgonów z powodu samobójstwa od lat przewyższa liczbę ofiar wypadków drogowych, co czyni ten problem wyzwaniem o randze społecznej i cywilizacyjnej. Mimo rosnącej świadomości publicznej zjawisko to wciąż otoczone jest stygmatem, niedostatecznie finansowane w systemie ochrony zdrowia i rzadko traktowane jako priorytet polityki społecznej. Równocześnie dynamiczne zmiany cywilizacyjne – wzrost tempa życia, kryzys więzi społecznych, ekspansja mediów cyfrowych, skutki pandemii COVID-19 oraz rosnąca liczba diagnoz zaburzeń psychicznych wśród dzieci i młodzieży – tworzą nowe konteksty ryzyka wymagające pogłębionej analizy i interdyscyplinarnej odpowiedzi. Właśnie dlatego budowanie mostów między nauką, kliniką, edukacją, polityką zdrowotną i praktyką społeczną jest dziś nie tylko potrzebą akademicką, lecz pilną koniecznością.
