Trzydzieści lat temu został rozpoczęty w Polsce proces odbudowy samorządu terytorialnego. Trzy dekady funkcjonowania samorządu terytorialnego pozwalają na pogłębioną analizę problemów oraz na wyciągnięcie wniosków. Należy zastanowić się, jakie rozwiązania się sprawdzają, jakie z kolei trzeba poprawić, zmienić, uzupełnić.

Rozwój samorządu terytorialnego w Polsce jest jednym z najważniejszych fundamentów ustrojowych III Rzeczypospolitej. Dnia 8 marca 1990 roku została przyjęta ustawa o samorządzie terytorialnym, która zapoczątkowała proces budowy demokratycznego samorządu.  W ustawie zapisano iż „mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową”. Rozwój samorządu terytorialnego w Polsce miał wpływ na demokratyzację systemu politycznego. W następnych latach przeprowadzono reformy samorządowe. Kluczowe okazały się zmiany z dnia 1 stycznia 1999 roku, które wprowadzały samorząd powiatowy i wojewódzki. W artykule 15 Konstytucji RP z 1997 roku zapisano zasadę decentralizacji („Ustrój terytorialny Rzeczypospolitej Polskiej zapewnia decentralizację władzy publicznej”), która stanowi jedną z zasad ustrojowych Polski. W wyniku reformy wiele zadań państwa przeniesiono na szczebel samorządowy. Reformy samorządowe wpłynęły także na rozwój partycypacji lokalnej. Budowano instytucje demokracji obywatelskiej, które miały z kolei wpływ na kształtowanie się społeczeństwa obywatelskiego.

Doświadczenia trzydziestu lat funkcjonowania samorządu terytorialnego w Polsce pozwalają na zadanie wielu istotnych pytań oraz poszukiwanie odpowiedzi, które mogą być pomocne w przyszłości. W czasie konferencji chcielibyśmy czerpać także z doświadczeń miasta Elbląg, regionu elbląskiego oraz województwa warmińsko-mazurskiego. Do udziału w konferencji zapraszamy pracowników naukowych, praktyków związanych z samorządem terytorialnym oraz studentów zainteresowanych poruszoną problematyką.